Zeven maanden, drie weken

Na zeven maanden, drie weken, heel veel machines en heel veel materiaal, heel veel rotzooi, bergen zand, minstens 32 werkmannen, 2300 koppen koffie, 3,5 kilo suikerklontjes, zo’n 30 kilo koeken en het gevoel dat we voor eeuwig zouden blijven verbouwen, is de verbouwing eindelijk afgerond. Minstens één maand en drie weken ‘over tijd’. Afgelopen vrijdag hadden we het geluk dat de schilder een extra kracht had meegenomen en in de middag zei hij dat ze het wel af kregen voor het weekeinde. Anders was het zeven maanden, drie weken en één dag geweest. Er schoot een brok in mijn keel, ik werd er emotioneel van, kon het niet geloven.
Echt waar? Klaar?
 
Iets later dan hun normale vertrektijd van vier uur zwaaiden wij vrijdag toch echt de allerlaatste werkmannen uit. Als eerste hebben we samen, na één zomer en bijna een winter bivakkeren op de volgestouwde deel, getoost op dit grootse avontuur. We hebben overwinterd met twee elektrische pitjes (een avontuur op zich), zelf afwassen, soms geen wc, soms geen trap, of wel een trap maar dan wiebelig opgehangen aan twee banden, iedere dag schlagermuziek of Nederlandstalige muziek, heel veel verschillende mensen en soms ook wanhoop!
 
´Daar sta je dan
Je zag dit moment al zo vaak in je dromen
En daar is ´t dan
De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier
Ben je er klaar voor?
Kun je dat ooit echt zijn?´
 
Nou nu nog niet helemaal klaar. De verbouwing heeft zo lang geduurd dat het nog vertrouwder voelt op de deel, daar staan nog steeds alle spulletjes her en der verstopt. En wat bovendien blijkt: veel meubels passen nu niet meer in het nieuwe voorhuis qua vorm, grootte of kleur. Het voorhuis is nu heel anders van stijl, strakker, witter, moderner. Alles moet weer een plek krijgen, of niet, maar dat moet voor mij dan wel kloppen. Ook ik moet weer mijn weg zoeken, we gaan gewoon verhuizen, zo voelt het.
 
Het leek mij het meest praktisch om te beginnen met alles stofvrij te maken en er een nat lapje overheen te halen. En vooral de veel gebruikte wc te ontsmetten. Dat is de praktische aanpak en op die manier wordt het weer mijn eigen huis. Maar vaak loop ik wat verdwaasd heen en weer met mijn spulletjes. Dan weer op deze plek en dan weer op die plek, kritisch passend en metend. Kleedje hier, nee, kleedje toch maar daar, beeld hier of toch maar .... En soms is het: nee toch maar helemaal niet, het past niet, het kleurt niet, het staat niet. Weg ermee!
 
We hebben de deel nog!