Something stupid 

Omdat het zo’n lekker lenteweer was besloot ik op donderdag tegen vier uur nog een rondje te gaan hardlopen. Even een makkelijke broek aantrekken en de loopschoenen aan, dan kan ik zo de deur uit rennen via het schelpenpad naar Oldebroek en over de Melksteeg weer terug. In de bocht, na boer van de Put en bij de geit, zette ik mijn voet op de rand van het asfalt en de zachte berm. Mijn voet klapte om en ik begon te vallen. In een flits zag ik al mijn geschaafde knieën, gebroken polsen, mijn eierbölleke geschaafd. Al struikelend, met mijn neus richting asfalt, wist ik toch mijn evenwicht te herstellen. Toen ik van de schrik bekomen was, voelde ik de enorme pijn in mijn voet. Dat voelde niet echt goed!  Even vroeg ik me af wat te doen strompelend terug naar huis, of ..? De pijn zakte wel af en ik dacht: laat ik maar doorlopen, als het niet gaat kan ik nog altijd strompelen. Na een paar stappen ging het best goed, dus ik heb mijn rondje afgemaakt.
 
Thuisgekomen bekeek ik mijn voet, mooi voetje, niks te zien. Gelukkig dat viel dus weer mee. Alleen … na een uurtje kreeg ik wel een ei op mijn enkel. Verdulleme, toch wat banden opgerekt en niet alleen maar verzwikt dus. Het ei werd dikker en kreeg een mooie, lichtgevende, kleur groen. De dag erna was de zwelling verspreid over mijn hele voet en ’s avonds had ik een groen klompvoetje. Als ik mijn voet normaal gebruikte en geen zijwaartse, opwaartse of andere rare bewegingen maakte, was het praktisch pijnloos. Weer veel geluk bij deze pech, het had zo veel erger kunnen zijn.
 
De tweede dag na mijn ongelukje kwam ik met moeite uit mijn bed en lopen ging zeer moeizaam en was behoorlijk pijnlijk.Ja hoor, mijn rug. Zelfs als ik mijn neus ophaalde deed het pijn. Lag het aan het nieuwe matras, of aan mij struikelpartij? Zeker niet aan mijn voet die weliswaar nog wel opgezet en een beetje lichtgevendgroen was, maar helemaal geen loopproblemen opleverde. In de loop van de dag verdwenen de rugklachten grotendeels. Om vervolgens 's nachts zeer heftig terug te komen. Ik heb die nacht in sluimerende toestand doorgebracht: doezelen, wakker, doezelen, wakker. Ik kon op geen enkele kant lang liggen, niet op mijn rechter- of linkerzij en ook niet op mijn rug of buik. Mijn rug werkte totaal niet mee. Na nog een lange slapeloze nacht heb ik gekozen voor ibuprofen. Dat hielp enigszins en tussen het wakker zijn, sliep ik wel.
 
En warempel, de volgende ochtend verliet ik wat soepeler het bed en ook het lopen was minder pijnlijk. Het voetje was ook weer minder opgezet en minder groen. Dat ging echt geweldig de goede kant uit. Overmoedig door dit resultaat I went and spoiled it all by doing something stupid like ‘werken in de tuin’, want stilzitten ....
 
en …. Ik was weer terug bij af!