Rood tot aan mijn dood

Al ongeveer mijn hele leven kleur ik mijn haar, toen ik heel jong was eerst eventjes blond, maar vanaf mijn 19e rood, hennarood*. In feite ben ik dus al sinds mensenheugenis rood! Maar het kleuren der haren zat, bedacht ik dat het tijd werd voor een grondige verandering. Ik dacht aan een kleur meer in de richting van mijn natuurlijker haarkleur, die ik, omdat ik hem al zo lang niet heb gezien, eigenlijk ook niet meer weet. Al zoekend op internet naar de mogelijkheden kwam ik de haarkleurtechniek balayage, spreek uit: bah-lee-aage,
 tegen. Een techniek om hele natuurlijke kleureffecten te maken zonder die typische, opvallende high- en lowlight streep effecten. Ook fijn: met balayage is de uitgroei minder opvallend. Dat komt omdat de kleur zo natuurlijk in het haar gezet wordt waardoor het langzaam met het haar mee vervaagt, en dat leek me nou prima te passen en dan graag in grijstinten.
 
Nou had ik wel het vermoeden dat in Elburg die techniek niet bij elke kapper bekend was, knippen oké, maar geen toeters. Toch ben ik een rondje kappers Elburg gaan doen. En inderdaad de meesten kenden die techniek niet. Bij één kapper waren ze wel bekend met de techniek, maar toen hij mij zag met dat rode haar zei hij: daar begin ik niet aan! Hij zag mijn enorme teleurstelling, ik had namelijk gedacht dat er gewoon een potje verf overheen kon en klaar is Coby!
 
De kapper gaf me wel het advies, als ik het dan toch wilde, om het rood stapsgewijs te verwijderen door middel van highlights. Hij schatte in dat dat proces minstens een jaar zou duren, het haar groeit immers één cm per maand, en heel veel geld zou kosten. Een andere mogelijkheid, zo zei hij, was het haar heel kort te knippen, dan durfde hij het wel aan.
 
De ander kappers hadden inderdaad geen idee wat balayage was, maar gaven wel hetzelfde advies wat betreft het, op den duur, verkrijgen van een eigen haarkleur. Een kapper echter stuurde me naar een kapper op ’t Harde, die deden veel met kleur en daar had hij goede geluiden over gehoord, zo zei die. Dus op naar ’t Harde.
 
Twee hele jongen dames, keurig gekapt en gebalayageerd, wisten zeker wel wat balayage was, maar ook zij gaven hetzelfde advies als de andere kappers hadden gegeven. Langzaam maar zeker naar het gewenste resultaat werken, zij schatten in dat het zo’n half jaar zou duren. Dat scheelt wel een half jaar en euri.
 
Maar nu, een duivels dilemma. Wat te doen. Het ene moment zeg ik stoer: ik ga het doen en het andere moment slaat de twijfel weer toe:
 
Ik kan toch ook wel rood blijven tot mijn dood, toch? Of niet?


* Krolletje 2016: Hoe ik rood haar kreeg