Levens Veranderende Brief

Vanaf mijn 50e verjaardag mag ik elke twee jaar naar het bevolkingsonderzoek borstkanker. Iedere keer weer ervaar ik het als een verschrikkelijk feestje. Het begint al vrij vroeg in het jaar met de verwachting: dit jaar ben ik weer aan de beurt. Twee weken van tevoren viel de ‘uitnodiging’ in de bus, das dan de voorpret, zal ik maar zeggen. Het onderzoek wordt altijd uitgevoerd in een mobiel onderzoekscentrum, een beetje een hele grote camper, dat wordt geplaatst op de parkeerplaats achter het gemeentekantoor in Elburg, waar ik het gevoel heb dat achter de ramen de ambtenaren zitten te gluren, iedereen weet toch wat ambtenaren doen de hele dag …
Tegen de tijd dat ik word verwacht beklim ik schielijkjes de trappen van de wagen. In het piepkleine wachtkamertje zitten vaak de buurvrouwen, het gaat namelijk op postcode. Reuze gezellige plek om weer eens bij te kletsen! Na even gewacht te hebben mag ik in een ieniemienie hokje het ongeparfumeerde bovenlijf ontbloten. Vervolgens worden mijn borsten door een weinig communicatieve medewerkster platgedrukt tot vier centimeter. “Doet het pijn?” vraagt ze. Ik wantwoord met een hardgrondig: ja! en blijf ademen Bij het platdrukken van de tweede borst vraagt ze het niet meer.
 
Weer aangekleed terug in het piepkleine wachtkamertje moet ik wachten, of ik goed op de foto’s sta. Een ander slachtoffer begint, om de tijd te verdrijven, vrolijk tegen me aan te kletsen. Het duurt best lang voor de laborante me komt vertellen dat het oké is en een onrustig gevoel begint vat op me te krijgen. Ik heb het idee dat als de foto’s, zogenaamd, niet zijn gelukt, het dan gewoon direct al niet goed is. Pfff! Ook deze keer zijn de foto’s gelukt en ga ik met gekneusde borsten huiswaarts. Binnen tien werkdagen moet ik uitsluitsel krijgen.
 
En hoewel ik er niet actief mee bezig ben, blijft het in mijn het achterhoofd duidelijk aanwezig. Het kan iedereen overkomen, toch? Na een dag of vijf begin ik de brief die mijn leven kan veranderen met enige spanning te verwachten. Iedere keer dat mijn man dan de post gaat ophalen volg ik hem met argusogen. Ik maak overigens deze brief nooit zelf open, dat doet mijn man, kan die de eventuele eerste klap opvangen.
 
Op werkdag zeven ligt in onze brievenbus een dunne envelop. Mijn man maakt hem open. Het is ‘de Brief’, maar gelukkig niet de ‘Levens Veranderende Brief’, voor twee jaar is alles weer oké! Maar zeker weer een week of twee ben ik me bewust geweest van de mogelijkheid dàt en heeft dit onderzoek toch weer een klein beetje geroerd in mijn leven en ben ik me weer meer bewust geworden dat alle momenten genieten zo belangrijk is.
 
Het leven kan zo veranderen door één brief!