Bijzondere ontmoetingen

Weer twee etappes van het Pieterpad gelopen in ons schone Limburgse land. De eerste dag van Velden naar Tegelen en de tweede dag van Tegelen naar Swalmen.
Het openbaar vervoer is daar ook niet meer wat het vroeger was, toen er nog om de 20 minuten een bus kwam! Het was dus weer puzzelen hoe met het OV weer terug bij de auto te komen. Toen we na een dagje wandelen weer in Tegelen binnenkwamen, moesten we het station zien te vinden om de trein naar Venlo te pakken en dan daar weer de bus naar Velden, waar de auto stond. Tegelen was op die dinsdagmiddag redelijk uitgestorven en veel winkels waren dicht. Bij de eerste winkel die open was vroeger we hoe we bij het station moesten komen. Dat was te doen, plus minus één km. Maar een medewerksters van het bedrijf zei toen: “ik moet toch die kant uit, ik kan jullie wel bij het station in Venlo afzetten”. Geweldig! Al gezellig kletsend over haar kinderen bereikten we in korte tijd het station in Venlo.
 
De tweede etappe van Tegelen naar Swalmen was een miezerig dagje, we liepen heel veel door de bossen, door lange, rechte lanen. Weinig kerkskes en kapellekes deze keer. Wel hebben we door toeval ‘Grietjens gericht’ gezien. Volgens de route moesten we schuin afsteken door het bos, maar we wilden nog even langs het open veld blijven lopen en zo kwamen we Grietje tegen. De dienstmeid Grietje werd op deze plaats in 1651 onthoofd en vastgezet op een paal als afschrikkend voorbeeld. Zij was door een knecht verkracht en haar pasgeboren kind is door verstikking om het leven gekomen. Ze ontkende eerst maar gaf een bekentenis toen ze op de pijnbank lag. Ze had het kind in paniek te stevig met doeken ingepakt, waardoor het gestikt zou zijn. Het gerecht achtte haar schuldig en ze werd naar de gerechtsplaats gebracht om hier haar straf te ondergaan.
 
In Swalmen aangekomen midden op de markt. Stond daar een groot bord met ‘trefpunt Pieterpad’ en een wegwijzer met de kilometers nog te gaan, zowel naar Pieterburen als naar de Sint Pietersberg.
 
Het leek me een goede plek om mijn traditionele Pieterpadklompjes op te hangen. Ik wilde ze hoog hangen, maar mijn lente was niet toereikend. Ik keek es om me heen en zag bij eetcafé ‘de Mert’ het terras nog buiten staan en liep naar binnen om te vragen of ik een stoel mocht lenen om mijn klompjes op te hangen. De uitbater was nog telefonisch in gesprek, maar daarna meteen enthousiast en ging meteen een ladder halen, dat was veel makkelijker dan een stoel. “Ik kan niet beloven dat ze blijven hangen”, zo zei hij, “we hebben hier wat baldadige jeugd. Ik was net met de politie hierover aan het klappen”. Nadat ik de klompjes had bevestigd zei hij: “morgen breng ik wat ijzerdraad mee, dan kan ik ze wat steviger vastmaken”.
 
Bijzondere ontmoetingen, toch?