Big brother

Afgelopen week was ik in Groningen om de opening van de expositie van mijn zoon in de Van Mesdagkliniek bij te wonen. Het indrukwekkende gebouw is een zwaarbeveiligde tbs-kliniek en een van de oudste gevangenissen van Nederland. Er worden wel rondleidingen gegeven, maar deze bezoekers moeten voldoen aan de voorwaarde van wederzijds belang. De kans om de Mesdagkliniek van binnen te bekijken liet ik mij dus niet ontgaan! Het bezoek aan de kliniek was een beleving op zich. Gefouilleerd en geïdentificeerd mocht ik naar binnen via een veilige looproute, waarbij de vele deuren en poorten achter mij weer op slot werden gedaan.
 
De expositie was in een minder beveiligd gedeelte en ook de hapjes en de drankjes werden rondgebracht door bewoners met wat meer bewegingsvrijheid. Een prachtige expositie, met de prachtige foto’s van mijn zoon van de stad Groningen op een wel zeer bijzondere plek.
 
Na afloop zijn we met zijn allen, mijn man, mijn zoon en schoondochter en ik, een hapje gaan eten in de stad. Mijn zoon is dol op Grieks. En zo’n 20 jaar geleden, toen we nog in de buurt van Groningen woonden, gingen we al regelmatig naar het Griekse restaurant in de Zwanenstraat. Dus ook nu daar weer heengegaan. Nostalgie! De Griek was, sinds de laatste keer dat we er waren, overgenomen door de zoon. Pa hing alleen nog maar achter de bar, bevroren in een foto. Voor de rest was er weinig veranderd en zelfs de inrichting was nog precies hetzelfde, zelfs het misleidende afstapje naar het toilet.
 
En, zoals het betaamt in het digitale tijdperk, pakte eenieder zijn smartphone tevoorschijn en begon mail, FB en whatsapp te controleren op nieuwe berichten. Uiteraard ik ook en op FB checkte ik in bij restaurant Athene! Het eerste gerechtje werd gebracht en even was iedereen druk met consumeren. Na het voorgerecht keek ik weer eens op mijn telefoon en zag dat Facebook mij de vraag stelde of ik de eetgelegenheid waar ik was wilde recenseren. Ik kon kiezen uit een aantal mogelijkheden, maar vond ze eigenlijk allemaal niet zo toepasselijk. Ik koos voor ‘is wel oké’.
 
Plotseling kwam de eigenaar aangestoven en tikte me op de rug en vroeg me, quasi verbolgen en met zijn armen ten hemel, waarom ik het alleen maar ‘wel oké’ vond. Volgens hem gaven alle andere gasten het restaurant altijd ‘een uitstekend’.
 
Wij waren redelijk verbluft. Dat ie zomaar alles op FB ‘real time’ in de gaten hield en dan ook nog wist dat IK dat antwoord had ingevuld zorgde toch voor enige hilariteit in de tent.
 
‘ Big brother is watching you’ is hier pijnlijk van toepassing!